Om zeven uur ’s ochtends rijd ik langs appartementen, verscholen in het groen, en een imposant klooster, tot ik uiteindelijk voor het moderne gebouw van het Westfries Archief sta. De zon schijnt al rijkelijk en het gekwetter van vogels voorspelt een warme dag.
Niet veel later arriveren glazenwassers Gerrie en Fabian in hun Renault Transporter, met ladders op het dak. Vandaag komen zij de ramen van het archief reinigen. Geen overbodige luxe, want menig vogel heeft zijn sporen achtergelaten en op de kozijnen begint mos zich te nestelen.
Gerrie en Fabian weten precies wat er moet gebeuren en houden van aanpakken.
“Nou moeten we zeker op de foto?” zegt Gerrie lachend. “Jazeker,” antwoord ik. Terwijl we praten halen ze hun materialen uit de bus. Gerrie laat trots de telescopische wasborstel zien.
glazen wassers met Telescoopborstel en osmosewater
“We werken met een telescoopborstel die is aangesloten op een slang met osmosewater. Daardoor kan het water streeploos opdrogen. Ideaal. Vroeger moest je overal de ladder op, maar dat hoeft gelukkig bijna niet meer. Veel te gevaarlijk.”
Niet veel later beginnen ze systematisch te werken. Van boven naar beneden. Van buiten naar binnen. Het oogt eenvoudig, maar vergis je niet: glasbewassing is fysiek zwaar werk.
“Het is echt topsport,” zegt Fabian. “Daarom nemen we ieder half uur even een korte pauze om van houding te veranderen.”
Dit object is vrij rechttoe rechtaan, maar Gerrie weet ondertussen volop te vertellen over het vak en de bijzondere locaties die hij samen met Fabian heeft bezocht. Buurman en buurman noemen ze zichzelf. Allebei uit Hoorn en al jaren samen op pad.
glazen wassen op 110 meter hoogte
Om half negen is het tijd voor koffie.
“We stonden eens op 110 meter hoogte, in zo’n bakje. Bij de verkeerstoren van Schiphol. Dat uitzicht was niet normaal. We dronken onze koffie boven in die toren. Dat zijn wel de plekken die dit werk bijzonder maken.”
Na de koffie gaan we het dak op. De ladder wordt gezekerd en bovenop het dak bevindt zich een bevestigingspunt voor het veiligheidsharnas. Aan alles is gedacht.
Ondertussen loopt de temperatuur snel op. De mannen hebben inmiddels de zonnige kant van het gebouw bereikt. Zonder veel woorden pakken ze ieder een andere zijde van het pand. Een choreografie van lange halen, water en ritme.
Bij goed en slecht weer altijd een goed resultaat
“Nu is het mooi weer,” zegt Gerrie terwijl hij naar de strakblauwe lucht kijkt. “Maar soms regent het pijpenstelen. Dan gaat het er hier heel anders aan toe.”
Dit is geen werk voor watjes.
Rond elf uur neem ik afscheid van Gerrie en Fabian. Met een geheugenkaart vol foto’s, een hoofd vol verhalen en vooral een nieuw respect voor het vak.
Want achter ieder schoon raam schuilt meer dan je denkt. Vakmanschap, techniek, teamwork en een flinke
dosis doorzettingsvermogen. Werk dat vaak onopgemerkt blijft, maar zonder twijfel het verschil maakt.